Zmiany w tkance śródmiąższowej towarzyszą większości nefropatii jako zmiany wtórne, istnieje jednak grupa zapaleń nerek, w których tkanka śródmiąższowa jést punktem wyjścia przebudowy narządu. Na podstawie etiopatogenezy można wyodrębnić dwie podstawowe grupy śródmiąższowych zapaleń nerek: bakteryjne „odmiedniczkowo” zapalenie miedniczki i nerki i śródmiąższowe zapalenia nerek nieropne. Bakteryjne zapalenia miedniczki i nerki. Jak wynika z definicji, etiologiczny czynnik bakteryjny jest znany. Choroba obejmuje najczęściej obie nerki, może jednak dotyczyć jednej nerki lub jej części. Rozwijać się może z wyraźnym anatomicznym blokiem lub utrzęsieniem odpływu moczu albo bez niego.-W tych ostatnich przypadkach często czynnikiem ułatwiającym osiedlüñie bakterii w nerkach są czynności zaburzenia odpływowych na skutek pękania naczyń włosowatych kłębuszków. Opisane zmiany prowadzą do szybkiego załamania się funkcji nerek. W początkowej fazie są one odwracalne, w fazie martwicy dokonanej wyłączają określoną liczbę nefronów i powodują niedomogę nerek kończącą się śmiercią. Martwica kory nerek. Zmiana ta bywa rozległa lub ogniskowa. Jest ona następstwem ostrego wyłączenia ukrwienia kory nerek na skutek zakrzepicy prowadzących do niej tętnic. Zakrzepica tego typu jest najczęściej następstwem zespołu wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, uruchomionego przez posocznicę lub wstrząs. Czasem zakrzepy we wspomnianych tętnicach są zakażone. W zależności od rozległości martwicy kory dochodzi do niedomogi nerek z bezmoczem prowadzącej do śmierci lub upośledzenia funkcji nerek i bliznowacenia w miejscu ogniska martwicy.

Categories: Blog, Zdrowie

Comments are closed.



Najciekawsze wpisy:

Deska kompozytowa Warszawa

Posted on sty - 1 - 2014

Komentowanie nie jest możliwe